πολεμική κραυγή
The world can’t be bared anymore
I feel like I’m drowning
Defeated, I close my eyes to take a breath
Slowly, I exhale with the hope a breeze will come and take me away
But hope is just an illusion
I hear the sirens of war
They scream loudly as a reminder
They remind me of fear, separation, injustice
Suddenly, I feel an unbearable pain
And even though I’ve never experienced war
On my face I feel my tears flowing like a torrent,
Because I am afraid,
I’m afraid for our world, for our fellow human beings, for our freedom
I’m afraid that once again the children will lose their carelessness
I’m afraid that the world will never change
Ο κόσμος δεν αντέχεται άλλο πια
Νιώθω πως πνίγομαι
Ηττημένη, κλείνω τα μάτια να πάρω μια ανάσα
Σιγά σιγά εκπνέω με την ελπίδα πως το αεράκι θα με πάρει μακριά
Μα η ελπίδα είναι μόνο μια ψευδαίσθηση
Ακούω τις σειρήνες του πολέμου
Φωνάζουν δυνατά σαν υπενθύμιση
Μου θυμίζουν το φόβο, το διαχωρισμό, την αδικία
Ξαφνικά νιώθω ένα αβάσταχτο πόνο
Κι αακόμη και αν δεν βίσωα ποτέ πόλεμο
Στο πρόσωπό μου νιώθω τα δάκρυα μου να κυλάνε σαν χείμαρρος,
Γιατί φοβάμαι,
Φοβάμαι για τον κόσμο μας, για τους συνανθρώπους μας, για την ελευθερία μας
Φοβάμαι πως για ακόμη μια φορά τα παιδιά θα χάσουν την αμέλεια
Φοβάμαι πως ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ
Cosmos Wanderer 
Leave a comment