παράσταση
The show is like an album full of blurry photos
Memories that we vaguely remember
With scenes of flashy colors that blur the essence
Since like noisy moments their purpose is to fill the stage
With only images of the sunrise and the sunset remaining in the mind,
The beginning and the end, white and black,
The neutral colors that you either love or hate,
Life is like a story whose fast pace brings chaos
Η παράσταση μοιάζει με ένα άλμπουμ γεμάτο θολές φωτογραφίες
Αναμνήσεις που αμυδρά θυμόμαστε
Με σκηνές φανταχτερών χρωμάτων που θολώνουν την ουσία
Αφού σαν θορυβώδες στιγμές ο σκοπός τους είναι να γεμίζουν την σκηνή
Με μόνο εικόνες της ανατολής και της δύσης να παραμένουν στο μυαλό,
Την αρχή και το τέλος, το άσπρο και το μαύρο,
Τα ουδέτερα χρώματα που είτε αγαπάς, είτε μισείς,
Η ζωή μοιάζει με μια ιστορία που ο γρήγορος ρυθμός της φέρνει το χάος
Cosmos Wanderer 
Leave a comment